درس بيست و چهارم « 1 » نتيجهء اعتماد به خداوند روى عن الإمام أبى محمد الحسن بن على صلوات اللّه تعالى عليهما : « مَنِ اتَّكَلَ عَلَى حُسْنِ الِاخْتِيَار مِنَ اللَّهِ لَهُ لَمْ يَتَمَنَّ أَنَّهُ فِى غَيْرِ الْحَالِ الَّتِى اخْتَارَهَا اللَّهُ لَه » . « 2 » امام حسن مجتبى ( ع ) مىفرمايد : كسى كه كار خود را به خداوند واگذاركند و تسليم خواست او باشد ، هرگز آرزويى غير از وضعيتى كه خداى متعال برايش انتخاب كرده ، نخواهد داشت . شرايط ، وضعيت و جهات مختلف زندگى انسان ؛ رزق ، سلامتى و نعمتهايى كه خداوند متعال به او عنايت كرده ؛ همه طبق مصلحت اندازه‌گيرى شده است . ولى گاهى اوقات انسان با خود مىگويد : اى كاش در برخى از اين شرايط قرار نگرفته بود ! اى كاش در وضع ديگرى غير از وضع فعلى قرار مىگرفت ! اى كاش شرايط و امكانات بهترى - چه در جنبه‌هاى فردى و چه در جنبه‌هاى اجتماعى - براى او به وجود مىآمد ! ولى او از اين نكته غافل است كه شرايط زندگى از سوى خداوند متعال اختيار و تعيين شده است .

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء بيست و چهارم بحث قطع درس خارج اصول معظم له ايراد گرديده است . ( سيرى كامل در اصول فقه ، ج 9 ، ص 337 ، چاپ اول ) ( 2 ) . تحف العقول ، ص 233 .